Over leven, Eva’s verhalen: Hij is geen prater, maar nu lijken de woorden als vanzelf te komen 19.8.2026 Eva Sliep | Catharina Ziekenhuis In de zestiende aflevering van ‘Over leven, Eva’s verhalen’, dit keer met een voorwoord, vertelt oncologisch verpleegkundige Eva Sliep over een conversatie met een patiënt die indruk maakte. Deze blog is een eerbetoon aan Wim, met wie ik een heel mooi gesprek had over het leven en over loslaten. Die zijn verhaal met me deelde. Open en eerlijk. Gewoon zoals het was. Ik schreef er deze column over en gaf die aan hem. Toen ik een paar dagen later hoorde dat hij achteruit ging, ging ik nog een keer bij hem langs. Hij, zittend op de bedrand en ik op m’n hurken erbij. Zo zeiden we elkaar gedag. Hij vroeg me deze column voor te lezen op zijn uitvaart als het zover was. Ik zei dat ik dat natuurlijk wilde doen, maar de tijd haalde hem heel snel in en ik zat aan de andere kant van de wereld toen hij overleed. De column is tijdens zijn uitvaart voorgelezen. Ik had het graag voor hem gedaan. En daarom deel ik zijn verhaal nu hier. Ik hoop dat hij ergens op een fijne plek is. Met in ieder geval een volle bos haar! Hij is het type gas eropAltijd een groot eigen boerenbedrijf gehadKoeien en varkensEen aanpakker60 jaar is hijEn van die 60 jaar is hij een groot gedeelte doorgegaan, bezig geweest, in de actiestand Altijd vooruitOok toen zijn lijf hem al eerder in de steek begon te laten en hij last kreeg van zijn knieën en zijn schouder Het is de aard van het beestjeMaar zijn ziekte dwingt hem nu bijna tot stilstaanEen gevoel dat hij niet kentWat hij heel lang van zich weg heeft weten te houdenMaar de stilstand lijkt hem nu in te halenHij moet eraan geloven Hij krijgt vandaag een chemokuurMet hoofdhuidkoeling in de hoop dat hij zijn haren zoveel mogelijk houdtHij is altijd trots geweest op de bos die hij hadDus als hij een keer moet gaanDan wel met die haren Ik ga bij hem zittenZijn buurman is net naar het hospice vertrokken met een ambulance Die gaf ik nog snel een ijsje op de brancard omdat hij daar zo gek op wasEn ineens overvielen de tranen meHet is me heel even te veel, ook omdat het zo druk is op de afdeling Ik besluit even pas op de plaats te maken op deze hectische dag en even bij hem te gaan zittenWe zitten dicht bij elkaarKijken elkaar even goed aanMijn ogen en wangen nog een beetje nat van de tranen van netHij doet met me mee en laat spontaan ook maar een traanEn zo zitten we been tegen beenIk vraag hem of hij zich kan voorstellen dat zelfs een doordouwer als hij een keer op een punt komt dat het genoeg is geweest Hij is geen praterMaar nu in dit moment lijken de woorden als vanzelf te komenStiekem heeft hij er toch al wel over nagedachtHij geeft aan dat hij soms beslissingen voor zich uit kan schuivenMaar als hij eenmaal zijn keuze heeft gemaaktDan wil hij ook doorpakkenZo ging het ook met zijn bedrijfHij is lang doorgegaanMaar toen hij besloot dat het tijd was om te stoppen, toen was het ook zo geregeld Toen heeft hij het verkocht Hij voelt dat er nu weer een beslissing aan zit te komenMaar het idee van loslaten vindt hij moeilijkEigenlijk is hij er nog niet klaar voorEen beetje bang ook welAfgelopen week heeft hij kennisgemaakt met de huisarts en wat zaken besprokenDat voelde dubbelAan de ene kant geeft het duidelijkheid en rustAan de andere kant is hij er eigenlijk nog niet aan toe Langzaamaan laat hij het wat meer toeHet besefHet gas er niet op maar eraf Ik gun hem dat hij straks de rust vindt om de stilstand ergens onderweg te ontmoeten https://www.catharinaziekenhuis.nl/over-leven-evas-verhalen-hij-is-geen-prater-maar-nu-lijken-de-woorden-als-vanzelf-te-komen